Fiesta de Cristo Rey (A) Mateo 25, 31-46
LO DECISIVO
JOSÉ ANTONIO PAGOLA, vgentza@euskalnet.net
SAN SEBASTIÁN (GUIPUZCOA).
ECLESALIA,16/11/11.- El relato no es propiamente una parábola sino una evocación del juicio final de todos los pueblos. Toda la escena se concentra en un diálogo largo entre el Juez que no es otro que Jesús resucitado y dos grupos de personas: los que han aliviado el sufrimiento de los más necesitados y los que han vivido negándoles su ayuda.
A lo largo de los siglos los cristianos han visto en este diálogo fascinante «la mejor recapitulación del Evangelio», «el elogio absoluto del amor solidario» o «la advertencia más grave a quienes viven refugiados falsamente en la religión». Vamos a señalar las afirmaciones básicas.
Todos los hombres y mujeres sin excepción serán juzgados por el mismo criterio. Lo que da un valor imperecedero a la vida no es la condición social, el talento personal o el éxito logrado a lo largo de los años. Lo decisivo es el amor práctico y solidario a los necesitados de ayuda.
Este amor se traduce en hechos muy concretos. Por ejemplo, «dar de comer», «dar de beber», «acoger al inmigrante», «vestir al desnudo», «visitar al enfermo o encarcelado». Lo decisivo ante Dios no son las acciones religiosas, sino estos gestos humanos de ayuda a los necesitados. Pueden brotar de una persona creyente o del corazón de un agnóstico que piensa en los que sufren.
El grupo de los que han ayudado a los necesitados que han ido encontrando en su camino, no lo han hecho por motivos religiosos. No han pensado en Dios ni en Jesucristo. Sencillamente han buscado aliviar un poco el sufrimiento que hay en el mundo. Ahora, invitados por Jesús, entran en el reino de Dios como «benditos del Padre».
¿Por qué es tan decisivo ayudar a los necesitados y tan condenable negarles la ayuda? Porque, según revela el Juez, lo que se hace o se deja de hacer a ellos, se le está haciendo o dejando de hacer al mismo Dios encarnado en Cristo. Cuando abandonamos a un necesitado, estamos abandonando a Dios. Cuando aliviamos su sufrimiento, lo estamos haciendo con Dios.
Este sorprendente mensaje nos pone a todos mirando a los que sufren. No hay religión verdadera, no hay política progresista, no hay proclamación responsable de los derechos humanos si no es defendiendo a los más necesitados, aliviando su sufrimiento y restaurando su dignidad.
En cada persona que sufre Jesús sale a nuestro encuentro, nos mira, nos interroga y nos suplica. Nada nos acerca más a él que aprender a mirar detenidamente el rostro de los que sufren con compasión. En ningún lugar podremos reconocer con más verdad el rostro de Jesús. (Eclesalia Informativo autoriza y recomienda la difusión de sus artículos, indicando su procedencia).
O DECISIVO
José Antonio Pagola. Tradução: Antonio Manuel Álvarez Pérez
O relato não é propriamente uma parábola mas uma evocação do juízo final de todos os povos. Toda a situação concentra-se num diálogo longo entre o Juiz que não é outro que Jesus ressuscitado e dois grupos de pessoas: os que aliviaram o sofrimento dos mais necessitados e os que viveram negando-lhes a sua ajuda.
Ao longo dos séculos os cristãos viram neste diálogo fascinante «a melhor recapitulação do Evangelho», «o elogio absoluto do amor solidário» ou «a advertência mais grave a quem vive refugiado falsamente na religião». Vamos assinalar as afirmações básicas.
Todos os homens e mulheres sem exceção serão julgados pelo mesmo critério. O que dá um valor imperecível à vida não é a condição social, o talento pessoal ou o êxito conseguido ao longo dos anos. O decisivo é o amor prático e solidário aos necessitados de ajuda.
Este amor traduz-se em atos muito concretos. Por exemplo, «dar de comer», «dar de beber», «acolher o emigrante», «vestir o nu», «visitar os doentes ou os presos». O decisivo ante Deus, não são as ações religiosas, mas estes gestos humanos de ajuda aos necessitados. Podem brotar de uma pessoa crente ou do coração de um agnóstico que pensa nos que sofrem.
O grupo dos que ajudaram os necessitados que foram encontrando no seu caminho, não o fizeram por motivos religiosos. Não pensaram em Deus nem em Jesus Cristo. Simplesmente procuram aliviar um pouco o sofrimento que há no mundo. Agora, convidados por Jesus, entram no reino de Deus como «benditos do Pai».
Por que é tão decisivo ajudar os necessitados e tão condenável negar-lhes ajuda? Porque, segundo revela o Juiz, o que se faz ou o que se deixa de fazer a eles, está-se a fazer ou a deixar de fazer a Deus encarnado em Cristo. Quando abandonamos um necessitado, estamos a abandonar a Deus. Quando aliviamos o seu sofrimento, estamos a faze-lo com Deus.
Esta surpreendente mensagem coloca-nos a todos a olhar os que sofrem. Não há religião verdadeira, não há política progressista, não há proclamação responsável dos direitos humanos se não é defendendo aos mais necessitados, aliviando o seu sofrimento e restaurando a sua dignidade.
Em cada pessoa que sofre Jesus sai ao nosso encontro, olha-nos, interroga-nos e suplica-nos. Nada nos aproxima mais Dele que aprender a olhar demoradamente o rosto dos que sofrem, com compaixão. Em nenhum lugar poderemos reconhecer com mais verdade o rosto de Jesus.
LA COSA DECISIVA
José Antonio Pagola. Traduzione: Mercedes Cerezo
Il racconto non è propriamente una parabola ma un’evocazione del giudizio finale di tutti i popoli. Tutta la scena si concentra in un lungo dialogo tra il Giudice, che non è altro che Gesù risorto, e due gruppi di persone: quelli che hanno alleviato la sofferenza dei più bisognosi e quelli che sono vissuti negandogli il loro aiuto.
Lungo i secoli i cristiani hanno veduto in questo affascinante dialogo “la migliore ricapitolazione del Vangelo”, “l’elogio assoluto dell’amore solidale” o “l’avvertimento più grave a quelli che vivono cercando nella religione un falso rifugio”. Segnaliamo le affermazioni fondamentali.
Tutte le donne e gli uomini senza eccezione saranno giudicati con lo stesso criterio. Quello che dà un valore imperituro alla vita non è la condizione sociale, il talento personale o il successo raggiunto lungo gli anni. Quello che è decisivo è l’amore concreto e solidale verso coloro che hanno bisogno di aiuto.
Questo amore si traduce in fatti molto concreti. Ad esempio, dar da mangiare, dare da bere, accogliere lo straniero, vestire l’ignudo, visitare il malato o chi è in carcere. Quel che è decisivo davanti a Dio non sono le azioni religiose, ma i gesti umani di aiuto ai bisognosi. Possono sgorgare da una persona credente o dal cuore di un agnostico che pensa a quelli che soffrono.
Il gruppo di quelli che hanno aiutato i bisognosi incontrati sul loro cammino, non lo hanno fatto per motivi religiosi. Non hanno pensato a Dio né a Gesù Cristo. Semplicemente hanno cercato di alleviare un po’ la sofferenza che c’è nel mondo. Ora, invitati da Gesù, entrano nel regno di Dio come benedetti del Padre.
Perché è così decisivo aiutare i bisognosi e così condannabile negare loro l’aiuto? Perché, come rivela il Giudice, quello che si fa o non si fa a loro, si fa o non si fa allo stesso Dio incarnato in Cristo. Quando abbandoniamo un bisognoso, abbandoniamo Dio. Quando alleviamo la sua sofferenza, lo facciamo a Dio.
Questo sorprendente messaggio ci mette tutti di fronte a quelli che soffrono. Non c’è religione autentica, non c’è politica progressista, non c’è proclamazione responsabile dei diritti umani se non difendendo i più bisognosi, alleviando la loro sofferenza e restituendo loro la dignità.
In ogni persona che soffre Gesù ci viene incontro, ci guarda, ci interroga e ci supplica. Niente ci avvicina di più a lui che l’imparare a guardare attentamente con compassione il volto di quelli che soffrono. In nessun luogo potremo riconoscere con più verità il volto di Gesù.
L’ELEMENT DETERMINANT
José Antonio Pagola, Traducteur: Carlos Orduna, csv
Le récit n’est pas à proprement parler une parabole, c’est une évocation du jugement dernier de tous les peuples. Toute la scène consiste en un dialogue entre le juge qui n’est autre que Jésus ressuscité, et deux groupes de personnes : ceux qui ont soulagé la souffrance des plus démunis et ceux qui, de leur vivant, ont refusé de les aider.
Au cours des siècles, les chrétiens ont vu dans ce dialogue fascinant « la meilleure récapitulation de l’Evangile », « l’éloge absolu de l’amour solidaire » ou « l’avertissement le plus grave donné à ceux qui vivent en se réfugiant faussement dans la religion ».Nous allons noter les affirmations de base.
Tous, hommes et femmes sans exception, seront jugés sur le même critère. Ce qui donne à la vie sa valeur impérissable, ce n’est pas la condition sociale, ni le talent personnel ou le succès obtenu au long des années. L’élément déterminant c’est l’amour pratique et solidaire envers ceux qui ont besoin d’aide.
Cet amour se traduit dans des faits très concrets. Par exemple, « donner à manger », donner à boire », « accueillir l’immigrant », « vêtir celui qui est nu », « visiter le malade ou le prisonnier ». L’élément déterminant, devant Dieu, ce ne sont pas les actions religieuses, ce sont ces gestes humains d’aide aux démunis. Ils peuvent venir d’un croyant ou jaillir du cœur d’un agnostique qui pense à ceux qui souffrent.
Ceux qui ont aidé les démunis qu’ils ont rencontrés sur leur chemin, ne l’ont pas fait pour des motifs religieux. Ils n’ont pas pensé à Dieu ni à Jésus Christ. Ils ont simplement cherché à soulager un peu la souffrance du monde. Maintenant, invités par Jésus, ils entrent dans le royaume de Dieu, comme « bénis du Père ».
Pourquoi est-ce si déterminant d’aider les démunis et si répréhensible de refuser de les aider ? Parce que, selon ce que révèle le Juge, ce qu’on leur fait ou ce qu’on ne leur fait pas, c’est à Dieu lui-même incarné dans le Christ, qu’on le fait ou qu’on ne le fait pas. Quand nous délaissons un démuni, c’est Dieu que nous délaissons. Quand nous soulageons la souffrance, c’est à Dieu que nous le faisons.
Ce surprenant message fait que nous tournions tous nos regards vers les souffrants. Pas de vraie religion, pas de politique de progrès, pas de proclamation responsable des droits humains, sinon celles qui passent par la défense des plus démunis, par le soulagement de leur souffrance et la restauration de leur dignité.
En chaque personne qui souffre, Jésus vient à notre rencontre, il nous regarde, nous interroge, nous supplie. Rien ne nous rapproche davantage de lui que d’apprendre à regarder avec soin et compassion, le visage de ceux qui souffrent. Nulle part ailleurs nous ne pourrons reconnaître dans sa plus grande vérité, le visage de Jésus.
THE DECISIVE FACTOR
José Antonio Pagola. Translator: José Antonio Arroyo
The story is not, properly speaking, a parable but an evocation of the final judgment of all peoples. The entire scene is focused on a long dialogue between the Judge, none other than the Risen Jesus, and two groups of people: those who have alleviated the suffering of the most needy and those who have denied them help.
Over the centuries, Christians have seen in this fascinating dialogue “the best summary of the Gospel”, “absolute praise of the love that binds us together”, or “the most serious warning against those who have falsely taken refuge in religion”. Let us point out the basic assertions.
All men and women without exception will be judged by the same criterion. What gives enduring value to life is not social status, personal talent or success achieved over the years. The decisive factor is the love given in practice and in solidarity with those in need of help.
This love translates into very specific deeds. For example: “feed”, “give to drink”, “welcome the immigrant”, “clothe the naked”, “visit the sick or those in prison”. What’s decisive in God’s sight are not religious acts, but human acts of help to the needy. They can be done by a believer in God or they can spring from the heart of an agnostic who thinks of those who suffer.
The group of those who have helped the needy they came across unsought, have not done so from religious motives. The thought of God or of Jesus Christ did not cross their minds. They simply wanted to alleviate a little the suffering they found in the world. Now, at the invitation of Jesus, they enter thekingdomofGodas “blessed by the Father”.
Why is it so crucial to help the needy and so reprehensible to deny them help? Because, as the Judge reveals, what is done to or denied them is done to or denied God himself incarnate in Christ. When we abandon a needy person we abandon God. When we alleviate his suffering, we do it to God.
This surprising message turns the attention of everyone to those who suffer. There is no true religion, no progressive public policy, no responsible declaration of human rights if it does not defend the most needy, alleviate their suffering, and restore their dignity.
In every person that suffers Jesus comes to meet us, he looks at us, he appeals to us, he pleads with us. Nothing brings us closer to him than to learn to look intently with compassion at the face of those who suffer. Nowhere will we recognize more truly the face of Jesus.
GAUZA ERABAKITZAILEA
José Antonio Pagola. Itzultzailea: Dionisio Amundarain
Gaurko kontakizuna ez da juxtu parabola, baizik eta herri guztien azken auziaren gogorapena. Elkarrizketa luzea bat da pasadizo guztia; Jesus berpiztua baizik ez den Epailearen eta bi pertsona-talderen arteko elkarrizketa da; azken hauen artean, batetik, premia handienekoen sufrimendua arindu dutenak daude eta, bestetik, beren laguntza ukatuz bizi izan direnak.
Mendeen joan-etorrian, «Ebanjelioaren laburbiltzerik hoberentzat» eman izan dute kristauek elkarrizketa txundigarri hau, «maitasun solidarioaren laudorio absolututzat» edota «erlijioan faltsuki babesturik bizi direnentzako abisurik larri-larritzat». Seinala ditzagun baieztapenik oinarrizkoenak.
Gizon-emakume guztiak, salbuespenik gabe, izango dira juzgatuak irizpide bat beraz. Bizitzari balio galezina ematen diona ez da izaera soziala, talentu pertsonala edo urtetan barna lortu izan den arrakasta. Laguntza-beharrean gertatu direnei eskaini izandako maitasun praktikoa eta solidarioa da gauza erabakitzailea.
Maitasun hau egintza zehatzetan gauzatzen da. Adibidez, «jaten eman», «edaten eman», «etorkina onartu», «biluzia jantzi», «gaixoa edo presoa bisitatu». Gauza erabakitzailea Jainkoaren aurrean ez dira egintza erlijiosoak, baizik premian direnei eskainitako laguntza-keinu gizatar hauek. Fededun baten bihotzetik nahiz sufritzen dutenak gogoan dituen agnostiko baten bihotzetik sor daitezke.
Bidean aurkitu izan dituzten premiatsuei lagundu dietenen taldeak ez du jokatu izan arrazoi erlijiosoengatik. Ez dute izan gogoan ez Jainkoa, ez Jesu Kristo. Soil-soilik, munduan den sufrimendua arindu nahi izan dute pixka bat. Orain, Jesusek gonbidaturik, Jainkoaren erreinuan sartuko dira «Aitaren bedeinkatu» bezala.
Zergatik da, ordea, hain gauza erabakitzailea premiatsuei laguntzea eta hain gauza gaitzesgarria laguntza ukatzea? Epaileak dioenez, halakoei egiten zaiena edo ukatzen, Kristogan haragitu den Jainkoari berari egiten zaiolako edo ukatzen. Halakoei sufrimena arintzean, Jainkoari berari arintzen diogu.
Mezu txundigarri honek sufritzen ari direnei begira jartzen gaitu guztiok. Ez da egiazko erlijiorik, ez da politika aurrerakoirik, ez da giza eskubideen erantzukizunezko aldarrikapenik premiatsuenak defendituz ez bada, halakoen sufrimena arinduz eta halakoen duintasuna berreginez ez bada.
Sufritzen ari den pertsona bakoitzarengan Jesus datorkigu bidera, begira jartzen zaigu, galde eta erregu. Ezerk ez gaitu hurbiltzen Jesusengana sufritzen ari direnei errukiz eta arretaz begiratzeak baino gehiago. Ezin ikusi ahal izango dugu inon ere modu egiazkoagoan Jesusen aurpegia.
EL QUE ÉS DECISIU
José Antonio Pagola. Traductor: Francesc Bragulat
El relat no és pròpiament una paràbola sinó una evocació del judici final de tots els pobles.Tota l’escena es concentra en un diàleg llarg entre el jutge que no és altre que Jesús ressuscitat i dos grups de persones: els que han alleujat el patiment dels més necessitats i els que han viscut negant la seva ajuda.
Al llarg dels segles els cristians han vist en aquest diàleg fascinant «la millor recapitulació de l’Evangeli», «l’elogi absolut de l’amor solidari» o «l’advertència més greu als qui viuen refugiats falsament en la religió». Anem a assenyalar les afirmacions bàsiques.
Tots els homes i dones sense excepció seran jutjats pel mateix criteri. El que dóna un valor permanent de la vida no és la condició social, el talent personal o l’èxit aconseguit al llarg dels anys. El que és decisiu és l’amor pràctic i solidari als necessitats d’ajuda.
Aquest amor es tradueix en fets molt concrets.Per exemple, «donar menjar», «donar beure», «acollir l’immigrant», «vestir el nu», «visitar el malalt o l’empresonat». Allò decisiu davant Déu no són les accions religioses, sinó aquests gestos humans d’ajuda als necessitats. Poden brollar d’una persona creient o del cor d’un agnòstic que pensa en els que pateixen.
El grup dels que han ajudat els necessitats que han anat trobant en el seu camí, no ho han fet per motius religiosos. No han pensat en Déu ni en Jesucrist. Senzillament han buscat d’alleujar una mica el patiment que hi ha al món. Ara, convidats per Jesús, entren en el regne de Déu com «beneïts del Pare».
Per què és tan decisiu ajudar als necessitats i tan condemnable negar-los l’ajuda? Perquè, segons revela el jutge, el que es fa o es deixa de fer a ells, se li està fent o deixant de fer al mateix Déu encarnat en Crist. Quan abandonem un necessitat, estem abandonant Déu. Quan alleugem el seu sofriment, ho estem fent a Déu.
Aquest sorprenent missatge ens posa a tots mirant els que pateixen. No hi ha religió veritable, no hi ha política progressista, no hi ha proclamació responsable dels drets humans si no es defensen els més necessitats, alleujant el seu patiment i restaurant la seva dignitat.
A cada persona que pateix Jesús hi surt al nostre encontre, ens mira, ens interroga i ens suplica.Res ens acosta més a ell que aprendre a mirar detingudament el rostre dels que pateixen amb compassió. En cap lloc podrem reconèixer amb més veritat el rostre de Jesús.
O DECISIVO
José Antonio Pagola. Traduciu: Xaquín Campo
O relato non é propiamente unha parábola senón unha evocación do xuízo final de todos os pobos. Toda a escena concéntrase nun diálogo longo entre o Xuíz que non é outro que Xesús resucitado e dous grupos de persoas: os que aliviaron o sufrimento dos máis necesitados e os que viviron negándolles a súa axuda.
Ao longo dos séculos os cristiáns viron neste diálogo fascinante «a mellor recapitulación do Evanxeo», «o eloxio absoluto do amor solidario» ou «a advertencia máis grave aos que viven refuxiados falsamente na relixión». Imos sinalar as afirmacións básicas.
Todos os homes e mulleres sen excepción serán xulgados polo mesmo criterio. O que dá un valor imperecedoiro á vida non é a condición social, o talento persoal ou o éxito logrado ao longo dos anos. O decisivo é o amor práctico e solidario aos necesitados de axuda.
Este amor tradúcese en feitos moi concretos. Por exemplo, «dar de comer», «dar de beber», «acoller ao inmigrante», «vestir ao nu», «visitar o enfermo ou encarcerado». O decisivo ante Deus non son as accións relixiosas, senón estes xestos humanos de axuda aos necesitados. Poden xermolar dunha persoa crente ou do corazón dun agnóstico que pensa nos que sofren.
O grupo dos que axudaron aos necesitados que foron atopando no seu camiño, non o fixeron por motivos relixiosos. Non pensaron en Deus nin en Xesucristo. Sinxelamente buscaron aliviar un pouco o sufrimento que hai no mundo. Agora, convidados por Xesús, entran no reino de Deus como «benditos do Pai».
Por que é tan decisivo axudar aos necesitados e tan condenábel negarlles a axuda? Porque, segundo revela o Xuíz, o que se fai ou se deixa de facer a eles, se lle está a facer ou deixando de facer ao mesmo Deus encarnado en Cristo. Cando abandonamos un necesitado, estamos a abandonar a Deus. Cando aliviamos o seu sufrimento, estámolo a facer con Deus.
Esta sorprendente mensaxe ponnos a todos mirando aos que sofren. Non hai relixión verdadeira, non hai política progresista, non hai proclamación responsábel dos dereitos humanos se non é defendendo aos máis necesitados, aliviando o seu sufrimento e restaurando a súa dignidade.
En cada persoa que sofre Xesús sae ao noso encontro, míranos, interróganos e suplícanos. Nada nos achega máis a el que aprender a mirar detidamente o rostro dos que sofren con compaixón. En ningún lugar poderemos recoñecer con máis verdade o rostro de Xesús.

Los comentarios están cerrados.