27 Tiempo ordinario (A) Mateo 21,33-43
¿ESTAMOS DECEPCIONANDO A DIOS?
JOSÉ ANTONIO PAGOLA, vgentza@euskalnet.net
SAN SEBASTIÁN (GUIPUZCOA).
ECLESALIA, 28/09/11.- Jesús se encuentra en el recinto del Templo, rodeado de un grupo de altos dirigentes religiosos. Nunca los ha tenido tan cerca. Por eso, con audacia increíble, va a pronunciar una parábola dirigida directamente a ellos. Sin duda, la más dura que ha salido de sus labios.
Cuando Jesús comienza a hablarles de un señor que plantó una viña y la cuidó con solicitud y cariño especial, se crea un clima de expectación. La «viña» es el pueblo de Israel. Todos conocen el canto del profeta Isaías que habla del amor de Dios por su pueblo con esa bella imagen. Ellos son los responsables de esa «viña» tan querida por Dios.
Lo que nadie se espera es la grave acusación que les va a lanzar Jesús: Dios está decepcionado. Han ido pasando los siglos y no ha logrado recoger de ese pueblo querido los frutos de justicia, de solidaridad y de paz que esperaba.
Una y otra vez ha ido enviando a sus servidores, los profetas, pero los responsables de la viña los han maltratado sin piedad hasta darles muerte. ¿Qué más puede hacer Dios por su viña? Según el relato, el señor de la viña les manda a su propio hijo pensando: «A mi hijo le tendrán respeto». Pero los viñadores lo matan para quedarse con su herencia.
La parábola es transparente. Los dirigentes del Templo se ven obligados a reconocer que el señor ha de confiar su viña a otros viñadores más fieles. Jesús les aplica rápidamente la parábola: «Yo os digo que se os quitará a vosotros el reino de Dios y se le dará a un pueblo que produzca sus frutos».
Desbordados por una crisis a la que ya no es posible responder con pequeñas reformas, distraídos por discusiones que nos impiden ver lo esencial, sin coraje para escuchar la llamada de Dios a una conversión radical al Evangelio, la parábola nos obliga a hacernos graves preguntas.
¿Somos ese pueblo nuevo que Jesús quiere, dedicado a producir los frutos del reino o estamos decepcionando a Dios? ¿Vivimos trabajando por un mundo más humano? ¿Cómo estamos respondiendo desde el proyecto de Dios a las víctimas de la crisis económica y a los que mueren de hambre y desnutrición en África?
¿Respetamos al Hijo que Dios nos ha enviado o lo echamos de muchas formas «fuera de la viña»? ¿Estamos acogiendo la tarea que Jesús nos ha confiado de humanizar la vida o vivimos distraídos por otros intereses religiosos más secundarios?
¿Qué hacemos con los hombres y mujeres que Dios nos envía también hoy para recordarnos su amor y su justicia? ¿Ya no hay entre nosotros profetas de Dios ni testigos de Jesús? ¿Ya no los reconocemos? (Eclesalia Informativo autoriza y recomienda la difusión de sus artículos, indicando su procedencia).
-oOo-
-oOo-
ESTAMOS A DECEPCIONAR DEUS?
José Antonio Pagola. Tradução: Antonio Manuel Álvarez Pérez
Jesus encontra-se no recinto do Templo, rodeado de um grupo de altos dirigentes religiosos. Nunca os teve tão perto. Por isso, com audácia incrível, vai pronunciar uma parábola dirigida directamente a eles. Sem dúvida, a mais dura que saiu dos Seus lábios.
Quando Jesus começa a falar-lhes de um senhor que plantou uma vinha e a cuidou com atenção e carinho especial, cria-se um clima de expectativa. A «vinha» é o povo de Israel. Todos conhecem o canto do profeta Isaías que fala do amor de Deus pelo Seu povo com essa bela imagem. Eles são os responsáveis dessa «vinha» tão querida por Deus.
O que ninguém espera é a grave acusação que lhes vai lançar Jesus: Deus está decepcionado. Passaram os séculos e não conseguiram recolher desse povo querido os frutos de justiça, de solidariedade e de paz que esperavam.
Uma e outra vez foi enviando aos Seus servidores, os profetas, mas os responsáveis da vinha maltrataram-nos sem piedade até dar-lhes a morte. Que mais pode fazer Deus pelas Sua vinha? Segundo o relato, o senhor da vinha envia-lhes o Seu próprio Filho pensando: «Ao meu Filho terão respeito». Mas os vinhateiros matam-no para ficar com a Sua herança.
A parábola é transparente. Os dirigentes do Templo vêm-se obrigados a reconhecer que o Senhor tem de confiar a Sua vinha a outros vinhateiros mais fieis. Jesus aplica-lhes rapidamente a parábola: «Eu vos digo que ser-vos-á retirado o reino de Deus e será dado a um povo que produza os seus frutos».
Desbordados por uma crise à qual já não é possível responder com pequenas reformas, distraídos por discussões que nos impedem ver o essencial, sem coragem para escutar a chamada de Deus a uma conversão radical ao Evangelho, a parábola obriga-nos a fazer-nos graves preguntas.
Somos esse novo povo que Jesus quer, dedicado a produzir os frutos do reino ou estamos a decepcionar Deus? Vivemos trabalhando por um mundo mais humano? Como estamos respondendo a partir do projecto de Deus às vítimas da crise económica e aos que morrem de fome e desnutrição em África?
Respeitamos o Filho que Deus nos enviou ou o atiramos de muitas formas «fora da vinha»? Estamos acolhendo a tarefa que Jesus nos confiou de humanizar a vida ou vivemos distraídos por outros interesses religiosos mais secundários?
Que fazemos com os homens e mulheres que Deus nos envia também hoje para recordar-nos o Seu amor e a Sua justiça? Já não há entre nós profetas de Deus nem testemunhas de Jesus? Já não os reconhecemos?
STIAMO DELUDENDO DIO?
José Antonio Pagola. Traduzione: Mercedes Cerezo
Gesù si trova nel recinto del Tempio, circondato da un gruppo di alti capi religiosi. Non li ha mai avuti così vicino. Per questo, con incredibile audacia, pronuncerà una parabola rivolta direttamente a loro. Senza dubbio, la più dura che sia uscita dalle sue labbra.
Quando Gesù inizia a parlare loro di un padrone che piantò una vigna e la curò con sollecitudine e affezione particolare, si crea un clima di attesa. La vigna è il popolo di Israele. Tutti conoscono il canto del profeta Isaia che parla dell’amore di Dio per il suo popolo con questa bella immagine. Essi sono i responsabili di questa vigna tanto amata da Dio.
Quello che nessuno si aspetta è la grave accusa che farà loro Gesù. Dio è deluso. Sono passati i secoli e non è arrivato a raccogliere da questo popolo amato i frutti di giustizia, di solidarietà e di pace che aspettava.
Spesso ha inviato i suoi servi, i profeti, ma i responsabili della vigna li hanno maltrattati senza pietà fino ad ucciderli. Che poteva fare di più Dio per la sua vigna? Secondo il racconto, il padrone della vigna manda loro il suo proprio figlio pensando: Avranno rispetto per mio figlio! Ma i vignaioli lo uccisero per prendersi la sua eredità.
La parabola è trasparente. I capi del Tempio si vedono obbligati a riconoscere che il padrone deve affidare la sua vigna ad altri vignaioli più fedeli. Gesù applica loro rapidamente la parabola: Perciò io vi dico: a voi sarà tolto il Regno di Dio e sarà dato a un popolo che ne produca i frutti.
Travolti da una crisi alla quale non è più possibile rispondere con piccole riforme, distratti in discussioni che ci impediscono di vedere l’essenziale, senza coraggio per ascoltare la chiamata di Dio a una conversione radicale all’Evangelo, la parabola ci obbliga a porci gravi domande.
Siamo questo popolo nuovo che Gesù vuole, impegnato a produrre i frutti del regnoo stiamo deludendo Dio? Viviamo lavorando per un mondo più umano? Come stiamo rispondendo a partire dal progetto di Dio alle vittime della crisi economica e a quelli che muoiono di fame e denutrizione in Africa?
Rispettiamo il Figlio che Dio ci ha inviato o lo cacciamo in molti modi “fuori dalla vigna”? Stiamo accogliendo il compito che Gesù ci ha affidato di umanizzare la vita o viviamo distratti da altri interessi religiosi più secondari?
Che facciamo con le donne e gli uomini che Dio anche oggi ci invia per ricordarci il suo amore e la sua giustizia? Non ci sono più fra di noi profeti di Dio né testimoni di Gesù? Non li riconosciamo più?
STONE REJECTED BY THE BUILDER
José Antonio Pagola. Translator: José Antonio Arroyo
Jesus was in the temple precincts surrounded by some of the top religious leaders. He had never been so close to so many. With incredible courage, he decided to tell them a parable that was really addressed to them. It turned out to be the hardest criticism of their religious work ever pronounced by Jesus.
When Jesus began to speak about a landowner who planted a vineyard and took so much care and means to let it grow, they must have listened with curiosity. The vineyard represented the people ofIsrael and everyone knew the song of the prophet Isaiah that spoke of God’s love for his people, represented by the vineyard. The religious leaders were responsible for that vineyard that God so truly loved.
What nobody really expected was the accusation that Jesus was about to throw at them: God was truly disappointed. Centuries had gone by and nobody had been able to reap the harvest of justice, solidarity and peace that God had expected from the vineyard.
Time and time again, God had sent his servants to the tenants to collect the fruits, but the landowners had seized his servants, thrashed one, killed another and stoned a third. What else could God do for his vineyard? According to the Gospel narrative, the owner sent his own son thinking that they would respect his Son. The tenants, however, killed him to take over his inheritance.
The parable cannot be more transparent. The leaders of the temple must recognize that the landowner must find other tenants in whom he will find more trust. Jesus wastes no time in applying the parable to those religious leaders: “I tell you, then, that the kingdom of God will be taken from you and given to a people who will produce its fruit.”
Surrounded as we are by so many crises that cannot be solved by temporary reforms or distracted as we are by different opinions that hide the really essential issue, we fail to listen to God’s call to a radical return to the Gospel. Today’s parable offers serious questions that require real answers.
Are we really the new people that Jesus wants to produce the new fruits of his kingdom or are we again disappointing God? Are we truly working for a more just and humane world? How are we responding, as part of God’s project, to the victims of the present economic crisis and the millions who are dying of hunger and malnutrition inAfrica?
Are we responding to the call of God’s Son who has been sent to the vineyard or do we send Him out, in various ways, out of the vineyard? Are we busy with the message that Jesus entrusted to us or do we keep distracted with so many worldly and secondary interests?
What are we really doing with so many men and women that God had sent to the vineyard to be taught about love and justice? Where are God’s prophets and Jesus’ disciples and witnesses today? Don’t we find some of them in the world any more?
ESTAMOS A DECEPCIONAR A DEUS?
José Antonio Pagola. Traduciu: Xaquín Campo
Xesús atópase no recinto do Templo, rodeado dun grupo de altos dirixentes relixiosos. Nunca os tivo tan preto. Por iso, con audacia incríbel, vai pronunciar unha parábola dirixida directamente a eles. Sen dúbida, a máis dura que saíu dos seus labios.
Cando Xesús lles comeza a falar dun señor que plantou unha viña e a coidou con solicitude e cariño especial, créase un clima de expectación. A «viña» é o pobo de Israel. Todos coñecen o canto do profeta Isaías que fala do amor de Deus polo seu pobo con esa bela imaxe. Eles son os responsábeis desa «viña» tan querida por Deus.
O que ninguén espera é a grave acusación que lles vai lanzar Xesús: Deus está decepcionado. Foron pasando os séculos e non logrou recoller dese pobo querido os froitos de xustiza, de solidariedade e de paz que esperaba.
Unha e outra vez foi enviando os seus servidores, os profetas, porén os responsábeis da viña maltratáronos sen piedade ata darlles morte. Que máis pode facer Deus pola súa viña? Segundo o relato, o señor da viña mándelles aínda ao seu propio fillo pensando: «Ao meu fillo teranlle respecto». Pero os viñadores mátano para ficar coa súa herdanza.
A parábola é transparente. Os dirixentes do Templo vense obrigados a recoñecer que o señor ha confiar a súa viña a outros viñadores máis fieis. Xesús aplícalles rapidamente a parábola: «Eu dígovos que vos quitará a vós o reino de Deus e darállelo a un pobo que produza os seus froitos».
Desbordados por unha crise á que xa non é posíbel responder con pequenas reformas, distraídos por discusións que nos impiden ver o esencial, sen coraxe para escoitar a chamada de Deus a unha conversión radical ao Evanxeo, a parábola obríganos a facernos graves preguntas.
Somos ese pobo novo que Xesús quere, dedicado a producir os froitos do reino ou estamos a decepcionar a Deus? Vivimos traballando por un mundo máis humano? Como estamos a responder dende o proxecto de Deus ás vítimas da crise económica e aos que morren de fame e desnutrición en África?
Respectamos o Fillo que Deus nos enviou ou botámolo de moitas formas «fóra da viña»? Estamos a acoller a tarefa que Xesús nos confiou de humanizar a vida ou vivimos distraídos por outros intereses relixiosos máis secundarios?
Que facemos cos homes e mulleres que Deus nos envía tamén hoxe para recordarnos o seu amor e a súa xustiza? Xa non hai entre nós profetas de Deus nin testemuñas de Xesús? Xa non os recoñecemos?
